Czas na drugi odcinek serii artykułów o japońskich rasach psów. 

Jak wspominałem przy okazji opisywania akity, większość ras wywodzących się z Kraju Kwitnącej Wiśni należy do grupy 5 w klasyfikacji FCI – szpiców i psów w typie pierwotnym. Nie inaczej jest w przypadku naszego dzisiejszego bohatera, którego historia, jakkolwiek tocząca się oddzielnym torem od pozostałych szpiców japońskich, przebiegała w łudząco podobny sposób.

Po akicie czas na mniejszego przedstawiciela szpiców - shikoku-ken.

Trochę o Shikoku-ken:

Rasa wywodzi się od przodków z prefektury Kochi, zlokalizowanej na wyspie Shikoku – najmniejszej i najsłabiej zaludnionej z czterech głównych wysp japońskich. Podobnie jak akity służyły do pomocy myśliwym w polowaniu na zwierzynę, głównie dziki. Trudno dostępne górskie rejony spowodowały, że psy te były niezależnie rozmnażane w różnych rejonach prefektury bez mieszania puli genów. Wyróżniono odmiany Uwajima, Hata, Hongawa i Awa, zależnie od miejsca występowania. Dwie pierwsze zostały wspólnie uznane za pojedynczą linię z powodu praktycznego braku różnic anatomicznych. Linia Awa wyginęła w następstwie II wojny światowej. Z linii Hata/Uwajima i Hongawa wywodzą się wszystkie współczesne psy shikoku.

Pies średniej wielkości, podobny do akity, lecz mniejszy od niej (dopuszczalnie do 55 cm dla psa i 49 cm dla suki), dzięki pierwotnym, wilczym kształtom ciała i dużej wytrzymałości przystosowany do poruszania się po trudnych, górskich terenach. Pod względem charakteru pies dominujący, ale bardzo oddany właścicielowi. Uważa się, że jest mniej uparty i niezależny niż inne szpice japońskie. Podobnie jak one, wymaga jednak dużej dawki ruchu. Dobry partner do aktywności sportowej na spacerach. Dopuszczalne umaszczenia: czerwone, czarne podpalane i sezamowe, będące połączeniem dwóch pierwszych. Psy te powinny również mieć urajiro, czyli białe znaczenia na spodzie tułowia, szyi, pyska i na nogach. Umaszczenie białe, choć występuje, nie jest uznawane i białe shikoku nie są dopuszczane do dalszej hodowli.

Rasa, którą uznano za japońskie dziedzictwo naturalne w 1937, choć już dawno rozprzestrzeniła się na cały kraj, gdzie cieszy rodziny jako pies do towarzystwa, wciąż jest nieczęsto spotykana poza Krajem Kwitnącej Wiśni. Dopiero od kilku lat jest rasą oficjalnie uznawaną przez AKC, największą amerykańską organizację kynologiczną. W FCI (a zatem i w Związku Kynologicznym w Polsce) rozpoznawana już od ponad 30 lat. W naszym kraju rasa jest bardzo rzadko spotykana, na chwilę obecną nie mam informacji o jakiejkolwiek aktywnej polskiej hodowli.

Nasz dzisiejszy bohater to pies średni. Z kolejnym odcinkiem pójdziemy w kierunku jeszcze mniejszej rasy. Wyczekujcie kolejnego posta!

Życzymy dużo spotkań z Shikoku-ken 🙂
Radio Anime24
Hellmut

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *